|
مدرســــــــان و دانشــــــــجویان بایــــــــد یاد بگیــــــــرند که:
**هیچ حرف و نظری رو بدون تفکر قبول نکنن، حتی اگه اون کسی که داره حرف میزنه یا درس میده
بزرگترین استاد باشه
**اهل بحث و انتقاد و پیشنهاد باشن
**اگه دانش آموز یا دانشجویی از استادی انتقاد کرد، ازش ناراحت نشن.
**روی روش های تدریس بیشتر وقت بذارن
**خلاقیت داشته باشن
**بفهمن که امکان داره یه دانشجو روی چیزهایی وقت گذاشته باشه و بلد باشه که استادش بلد
نیست. پس باید همه از همدیگه یاد بگیرن. باید بفهمن که دوره ی خدایی اساتید توی کلاس تموم
شده . اسـتاد باید سعی کنه که فقط یک راهنما باشه. نه این که به روش های یک قرن پیش عمل
کنه. کاری که متاسفانه در مدارس زیاد انجام میشه و خوشبختانه در دانشگاه ها کمتر.
**سعی کنن یه تغییری ایجاد کنن. نه اینکه درجا بزنن و همش تکرار و تقلید کنن.
هرگز درجا نزنید. سعی کنید پیشرفت کنید، تغییر کنید. انسان همواره در راه تکامل قدم بر می دارد و
نظرات پیشین خود را اصلاح می کند؛ پس، از تغییر نترسید. تنها کسی که همیشه کامل بوده و هست،
خداست که با وجود نزول تدریجی قرآن کریم که ۲۳ سال طول کشید، این کتاب دارای انسجام درونی
شگفت آوری است و بین آیات آن ناسازگاری وجود ندارد. اما ما انسان ها ناقصیم و جویای تکامل. و
آنان که راه تکامل را می پیمایند، همواره در پی اصلاح خود و در پی پیشرفت هستند. پس آنان که از
انتقاد مودبانه ی دیگران ناراحت می شوند یا هرگز به دنبال نوآوری نیستند، باید بیشتر راجع به دین
خود تحقیق کنند. دوست شما...حسین.م.
      
|
البته آدم ترسـویی نیسـتم؛ ولی آدم باید با برنامه عمل
فعلا
